Տրված հատվածն արևմտահայերենից փոխադրի՛ր արևելահայերեն․
Այս քարերուն, լեռներուն բուսականությունը մեր բարձրավանդակի սարերունը չէ։ Խոտավետ չեն։ Խիտ ու բազմաճյուղ չեն։ Նոսր են ու երկայն ցողուններով։ Համեմավոր են։ Ծաթրին կբուրեն, կգրգռեն ռունգերդ։
Վայրի սխտորներ կան, այնքան կծու են, որ բերանդ կայրեն։ Անոնց մեկ պճեղը մեր ածուները մշակած սխտորներուն տասը պճեղին դեմ են։ Այս տեղերու խոտերեն այծերը շատ կախորժին։ Կվազեն դարվեր, դարվար, խոտ մը, ցողուն մը, ծիլ մը, կամ ծառի մը տերևները ուտելու համար։ Եվ կամ՝ թուփի մը հասնելու համար անանկ գահավեժի մը եզերքը կկենան, ուր մենք կզարհուրինք։ Երբեմն ալ կսոսինձեն, կարծես, իրենց կճղակները՝ ժայռերուն։ Ինչպես արիշի մը ողկույզները՝ կկախվին պարապին մեջ, կռնակնին վար, բերաննին, փորերնին վեր, կապույտ ծաղիկներով ծաթրին մը փրցնելու, խըբըռ-խըբըռ ծամելու, կուլ տալու համար։
Այս քարերի, լեռների բուսականությունը մեր բարձրավանդակի սարերինը չէ։ Խոտով չեն ծածկված։ Խիտ ու բազմաճյուղ էլ չեն։ Նոսր են ու երկար ցողուններով։ Համեմի հոտ ունեն։ Ծաղկելու ժամանակ բուրում են, գրգռում քթանցքդ։
Վայրի սխտորներ կան, այնքան կծու են, որ բերանդ են վառում։ Դրանց մեկ պճեղը մեր մշակած սխտորների տասը պճեղին է հավասար։ Այս կողմերի խոտերից այծերը շատ են հաճում։ Վազում են դարից դար, խոտի, ցողունի, ծիլի կամ ծառի տերևների հետևից։ Եվ կամ՝ թփի հասնելու համար կանգնում են անդունդի եզրին, որտեղ մենք կզարհուրեինք։ Երբեմն կարծես սոսնձում են իրենց կճղակները ժայռերին։ Ինչպես որթի ողկույզները՝ կախվում են օդի մեջ, մեջքով դեպի ներքև, բերանով ու որովայնով դեպի վեր՝ կապույտ ծաղիկներով բույսի մի փնջից քաղելու, խըբըռ-խըբըռ ծամելու ու կուլ տալու համար։
Դավիթ Սարգսյան 